Obelisk Analog Horror Game

ანალიზის ავტორი: AppCompare

მე Obelisk Analog Horror Game-ს იმ მოთამაშეს ვურჩევდი, რომელსაც საშინელებაში უფრო მეტად მოლოდინი და ეჭვი აინტერესებს, ვიდრე დევნა და ბრძოლა. მისი გარემო ერთი მკაფიო იდეის გარშემო ტრიალებს: ხუთი ღამე უნდა გაძლო უფანჯრო სახლში, სადაც ძველი ვიდეოჩანაწერის მსგავსი გამოსახულება და ობელისკის იდუმალი ყოფნა ყველაფერს არასანდოს ხდის. ამ თამაშში ყველაზე ხშირად საკუთარ თავს ეკითხები, რა დაინახე სინამდვილეში და რა შეიძლება ეკრანის დამახინჯების შთაბეჭდილება იყოს.

ეს უფასო სათავგადასავლო თამაში CapyCapy Studio-ს შექმნილია. Android-ზე დასაყენებლად საჭიროა მინიმუმ 8.1 ვერსია, ხოლო მიმდინარე ვერსია 1.0.3-ია. ასაკობრივი შეფასება 7+ აქვს, თუმცა ბავშვისთვის მისი შესაბამისობა მაინც ინდივიდუალურად უნდა შეაფასო: საშიში განწყობა, სიბნელე და გაურკვევლობის მოლოდინი ყველას ერთნაირად არ მოქმედებს. თამაში აპში თითოეული საქონლისთვის 9,00 ₾-იან შესყიდვასაც გვთავაზობს, ამიტომ, თუ მოწყობილობას ბავშვი იყენებს, შეძენების კონტროლი წინასწარ გაითვალისწინე.

როგორ იქცევა გაურკვევლობა თამაშის მთავარ მიზნად

Obelisk-ის ყველაზე საინტერესო მხარე ჩემთვის მისი ერთი მკაფიო იდეაა: მოთამაშე ხუთი ღამის განმავლობაში უნდა გადარჩეს უფანჯრო სახლში, რომელიც VHS-სტილის ანალოგურ საშინელებათა ატმოსფეროს ქმნის. ეს არ არის უბრალოდ კიდევ ერთი საშინელებათა თამაში; მისი მთავარი ძალა შეზღუდული სივრცითა და გაურკვევლობის შეგრძნებით მიღებულ დაძაბულობაშია. მე რომ მეგობარს ვურჩევდე, ასე ვეტყოდი: თუ მოგწონს ნელი, შემაწუხებელი და ვიზუალურად ძველებური საშინელება, Obelisk-ს შანსი ნამდვილად უნდა მისცე, მაგრამ სწრაფი მოქმედებისა და მუდმივი ბრძოლის მოყვარულმა მოლოდინი წინასწარ უნდა შეამციროს.

ეს არის სათავგადასავლო ჟანრის უფასო თამაში, შექმნილი CapyCapy Studio-ს მიერ. Android-ზე დასაყენებლად საჭიროა მინიმუმ 8.1 ვერსია, ხოლო მიმდინარე ვერსია 1.0.3-ია. თამაშს მაღაზიაში შეფასებული აქვს 7+ ასაკისთვის, ამიტომ მისი საშინელება უფრო ატმოსფეროზე, უცნაურობაზე და დაძაბულობაზეა აგებული, ვიდრე უკიდურესად მძიმე შოკურ სცენებზე. ამავე დროს, ანალოგური VHS-ესთეტიკა შეიძლება ზოგიერთისთვის საკმაოდ შემაწუხებელი აღმოჩნდეს, განსაკუთრებით სიბნელეში ან ყურსასმენებით თამაშისას.

პირველი მიზანი: სახლს მიეჩვიე, მაგრამ ზედმეტად ნუ ენდობი

Obelisk-ის ძირითადი შესაძლებლობა არის მოთამაშის ჩაკეტვა უფანჯრო სახლის გარემოში და ამ სივრცის გამოყენება შიშის მთავარ წყაროდ. ფანჯრების არქონა უბრალო დეკორაცია არ არის. ჩვეულებრივ საშინელებათა თამაშში მოთამაშეს შეუძლია გარეთ გაიხედოს, დაინახოს საფრთხის მოახლოება ან სივრცის საერთო სურათი შეიქმნას. აქ ეს ბუნებრივი ორიენტირი გამქრალია. შედეგად, ოთახები და დერეფნები უფრო გაურკვეველ ადგილებად აღიქმება, ხოლო ყოველი გადაადგილება დამატებით ყურადღებას მოითხოვს.

ჩემთვის ამ მიდგომის ეფექტი იმაშია, რომ თამაში ხმაურსა და ვიზუალურ დამახინჯებას უფრო დიდ მნიშვნელობას ანიჭებს. VHS-სტილი სურათს ძველი ჩანაწერის მსგავს ხასიათს აძლევს: ეკრანზე არსებული არასტაბილურობა და დაბალი ხარისხის შეგრძნება მოთამაშეს პირდაპირ ინფორმაციას არ აწვდის. პირიქით, ზოგჯერ ის მაიძულებს ვიფიქრო, ნამდვილად დავინახე რამე თუ მხოლოდ გამოსახულების ხარვეზმა მომატყუა. ასეთ მომენტებში შიში არა მხოლოდ ეკრანზე ნაჩვენები მოვლენისგან, არამედ საკუთარი აღქმისადმი უნდობლობისგანაც მოდის.

ობელისკი, როგორც თამაშის ცენტრალური სახე, ამ განწყობას დამატებით სიმბოლურ მიმართულებას აძლევს. მე მას მხოლოდ დეკორაციად არ აღვიქვამ: მისი არსებობა ქმნის განცდას, რომ სახლში რაღაც უცხო, მძიმე და ძნელად გასაგები ძალაა. სწორედ ეს გაურკვევლობა მუშაობს უკეთ, ვიდრე პირდაპირი ახსნა. თამაში მაშინ არის ყველაზე საინტერესო, როცა ყველაფერს მაშინვე არ გიხსნის და მოთამაშეს საშუალებას აძლევს, გარემოს დეტალებიდან საკუთარი ვარაუდი ჩამოაყალიბოს.

არჩევამდე წაკითხვა ღირს

---

Flightradar24: როგორ აქცევს ფრენების ყურება ცნობისმოყვარეებს საზოგადოებად

როცა რიტმი წყდება, რამდენად საიმედოა Tiles Hop

Spotify მუსიკას არჩევს ჩვენთან ერთად და ჩვენს ნაცვლად

Xiaomi-ის ამინდის აპზე გადასვლა: როდის ღირს და რას დაკარგავთ

ფერების შევსების მშვიდი რიტუალი: რატომ გვიზიდავს Coloring Games

eBay-ის აპი: იშვიათი ნივთების ძიება და გაყიდვა მოთმინებას მოითხოვს

---

ამ შესაძლებლობის რეალური მნიშვნელობა ისაა, რომ Obelisk-ის გამოცდილება ერთჯერადი ნახტომების სერიად არ იშლება. აქ უფრო მნიშვნელოვანია მოლოდინი, სივრცის დამახსოვრება და იმის გადაწყვეტა, ღირს თუ არა უცნაურ ადგილას კიდევ ერთი ნაბიჯის გადადგმა. თუ მოთამაშე გარემოს დაკვირვებით ეკიდება, უფანჯრო სახლი ნელ-ნელა ხდება არა მხოლოდ სცენა, არამედ თამაშის მთავარი მექანიზმი.

პროგრესის ნიშნები: რა უნდა დაიმახსოვრო სესიიდან სესიამდე

თამაშის დაწყებისას მე მას პირველ რიგში როგორც ატმოსფერულ გამოცდილებას ვუყურებდი და არა როგორც ჩვეულებრივ სათავგადასავლო თამაშს, სადაც მუდმივად მკაფიო მიზანი და სწრაფი ჯილდოა. აქ მოთამაშის ყურადღება გადადის გარემოზე: სად არის გასასვლელი, რომელი სივრცე უკვე შემოწმდა, რა შეიცვალა და რომელი დეტალი შეიძლება მნიშვნელოვანი აღმოჩნდეს. ასეთ თამაშში მოთმინება ხშირად უფრო სასარგებლოა, ვიდრე სწრაფი მოქმედება.

ხუთი ღამის სტრუქტურა ბუნებრივად ქმნის პროგრესის განცდას. ყოველი ღამე თითქოს ცალკე გამოცდაა, მაგრამ მთლიანობაში ისინი ერთ დიდ დაძაბულ მოლოდინად იკვრება. ჩემთვის ეს ფორმატი კარგია მოკლე სესიებისთვისაც: თუ მხოლოდ რამდენიმე წუთი გაქვს, შეგიძლია ერთი მონაკვეთი ითამაშო და შემდეგ შეჩერდე. თუმცა, თუ გინდა ატმოსფეროში бүрэн ჩაძირვა, სჯობს სესიები ერთმანეთისგან ძალიან არ დააშორო, რადგან თამაშის ძალა დაგროვილ მოლოდინშია.

პრაქტიკული რჩევა ასეთია: თავიდანვე ნუ ეცდები ყველა უცნაურ მოვლენას სწრაფად მოუძებნო ახსნა. პირველ გავლაზე უფრო სასარგებლოა გარემოს წესების დამახსოვრება და იმაზე დაკვირვება, რა გიქმნის დისკომფორტს. როდესაც მოთამაშე ყოველ ხმას ავტომატურად საფრთხედ აღიქვამს, დაძაბულობა ერთფეროვანი ხდება. უკეთესი შედეგი მივიღე მაშინ, როცა ხანდახან განზრახ ვჩერდებოდი, ვაკვირდებოდი ეკრანს და ვამოწმებდი, შეიცვალა თუ არა რამე.

აქ პროგრესის შემჩნევა მხოლოდ წინსვლას არ ნიშნავს. თუ შემდეგ დაბრუნებისას სახლის განლაგება უფრო ნაცნობი გეჩვენება და უცნაურ ცვლილებას უფრო სწრაფად ამჩნევ, შენი ყურადღება უკვე გამოცდილების ნაწილად იქცა. მე სესიის დასრულებისას გონებაში აღვნიშնում էի՝ որ ადგილები եմ ստուգել და ինչն է ինձ საეჭვოდ թվացել։ Այդ պարզ հնարքը օգտակար է, երբ խաղը միանգամად არ გადიხარ. ഇത് არ ცვლის თამაშის მიზანს, უბრალოდ ხელს გიშლის, ყოველ დაბრუნებაზე სივრცეს თავიდანვე სრულიად უცხოდ აღიქვამდე.

სურათისა და ხმის პრაქტიკული მხარე

VHS-ვიზუალს ერთი პრაქტიკული მინუსიც აქვს: გამოსახულების ძველებური დამუშავება შეიძლება მცირე დეტალების გარჩევას ართულებდეს. ეს ზოგჯერ განზრახული დაბნეულობის ნაწილია, მაგრამ მობილურ ეკრანზე მისი ეფექტი ყველასთვის ერთნაირი არ იქნება. პატარა ეკრანზე ან დაბალი სიკაშკაშით თამაშისას შეიძლება მნიშვნელოვანი გარემოს ელემენტები ნაკლებად მკაფიოდ გამოჩნდეს. ამიტომ მე თამაშს საშუალო ან შედარებით მაღალ სიკაშკაშეზე ვამჯობინებდი, თუმცა ძალიან ნათელ ოთახში ატმოსფერო სუსტდება.

ხმის გამოყენებასაც დიდი მნიშვნელობა აქვს. ყურსასმენებით თამაში უფრო ინტენსიურია, რადგან მოთამაშე უკეთ ამჩნევს სივრცის ხმოვან ცვლილებებს და ეკრანის დამახინჯებას მარტო აღარ ეყრდნობა. მაგრამ ეს არჩევანი ყველასთვის კომფორტული არ იქნება. თუ საშინელებათა ჟანრში ადვილად იძაბები, ტელეფონის დინამიკით, დაბალ ხმაზე და განათებულ ოთახში დაწყება უფრო გონივრული გზაა. ასე თამაშის ტემპს თავად გააკონტროლებ და გამოცდილება ზედმეტად დამღლელი არ გახდება.

ამ ვიზუალური სტილის შეფასებისას მე ერთ პატარა კომპრომისს ვხედავ: დაბალი სიკაშკაშე განწყობას აძლიერებს, მაგრამ შესაძლოა დაკვირვებასაც ართულებდეს; მაღალი სიკაშკაშე კი დეტალების დანახვას ამარტივებს, თუმცა შიშის ეფექტს აკლებს. ამიტომ პირველ ცდაზე ეკრანი მაქსიმალურად ჩაბნელებული არ გამიხდია. უფრო სასარგებლო აღმოჩნდა ისეთი განათების არჩევა, სადაც ოთახის ძირითადი ფორმები იკითხება, მაგრამ თამაში მაინც ბნელ გარემოდ რჩება. ასე ნაკლებია შანსი, რომ განზრახული გაურკვევლობა უბრალოდ ცუდ ხილვადობაში აგერიოს.

საუკეთესო სცენარი: ღამის მოკლე თამაში

Obelisk ყველაზე კარგად წარმომიდგენია ისეთ საღამოს, როცა სახლში მარტო ხარ, მაგრამ არ ეძებ ხანგრძლივ, რთულ სათავგადასავლო კამპანიას. მაგალითად, დღის ბოლოს შეგიძლია განათება ოდნავ შეამცირო, ყურსასმენები მოირგო და ერთი ღამის მონაკვეთს დაუთმო ყურადღება. ასეთ სიტუაციაში თამაშის მთავარი შესაძლებლობა — უფანჯრო სახლში გადარჩენის მცდელობა — სრულად მუშაობს, რადგან გარემოს შეზღუდულობა ყურადღებას გაფანტვის საშუალებას ნაკლებად აძლევს.

ოჯახურ ან მეგობრულ გარემოში თამაში სხვაგვარად იგრძნობა. ერთ ადამიანს შეუძლია მართოს, მეორემ კი ეკრანზე დეტალებს დააკვირდეს ან შესაძლო საფრთხეებზე საკუთარი ვარაუდი გამოთქვას. ეს კარგი არჩევანია მათთვის, ვისაც საშინელებათა თამაშები მოსწონს, მაგრამ მარტო თამაშისას ზედმეტად ეძაბება. თუმცა, ჯგუფში ატმოსფერო შეიძლება სწრაფად დაიშალოს, თუ ყველა ერთდროულად ხუმრობას დაიწყებს ან ეკრანზე მიმდინარე მოვლენებს ყურადღებას აღარ მიაქცევს.

მეორე სასარგებლო სცენარია თამაში ძილის წინ, მაგრამ აქ ფრთხილად ვიქნებოდი. Obelisk-ის ნელი დაძაბულობა სწრაფი მოქმედების თამაშზე მეტად გონებაში რჩება, რადგან მოთამაშე თავად აგრძელებს მომხდარის გაანალიზებას. თუ საშინელებათა თემები ძილს გიფრთხობს, სჯობს თამაში დღისით ან საღამოს ადრე სცადო. ეს არ არის ჟანრის ნაკლი, უბრალოდ მისი ატმოსფერო შედარებით დიდხანს მუშაობს თამაშის დასრულების შემდეგაც.

ყოველდღიურ რუტინაში ეს შეიძლება ასე გამოიყურებოდეს: საღამოს, როცა მხოლოდ მოკლე შესვენება გაქვს, ერთ მონაკვეთს თამაშობ და შემდეგ ტელეფონს დებ. თუ ოთახში სხვებიც არიან, წინასწარ გადაწყვიტე, მარტო ითამაშებ თუ ეკრანს სხვასაც გაუზიარებ; ამ არჩევანზეა დამოკიდებული, ხმას ყურსასმენებით მოუსმენ თუ დინამიკით და რამდენად შეინარჩუნებ დაძაბულ განწყობას. ეს უფრო შესაფერისია ყურადღებით გასატარებელი მცირე დროისთვის, ვიდრე ფონად ჩართული თამაშისთვის, რომელსაც პარალელურად შეტყობინებების შემოწმებით ითამაშებ.

ამ თამაშს ასევე გამოვიყენებდი როგორც საცდელ ვარიანტს მათთვის, ვინც ანალოგურ საშინელებათა სტილს ჯერ არ იცნობს. უფასო ფასი ამ მხრივ დაბალ რისკს ქმნის: შეგიძლია შეამოწმო, მოგწონს თუ არა ძველი ჩანაწერის მსგავსი ვიზუალური ენა, ჩაკეტილი სივრცე და არასრული ინფორმაცია. თუ უფრო ტრადიციულ, მკაფიოდ ახსნილ ამბებს ამჯობინებ, პირველი სესიის შემდეგ უკვე მარტივად მიხვდები, რომ ეს მიმართულება შენთვის შეიძლება ნაკლებად მიმზიდველი იყოს.

სად იწყება სირთունე და სად է կորչում հետաքրքրությունը

Obelisk-ის მთავარი სიძლიერე ამავე დროს მისი შეზღუდვაც არის. უფანჯრო სახლი და VHS-ვიზუალი ქმნის ერთიან განწყობას, მაგრამ ეს შეიძლება ერთფეროვნებადაც აღიქმებოდეს. თუ გინდა მუდმივად ახალი გარემოები, ფართო სივრცეები ან სწრაფი გადაადგილება, ჩაკეტილი სახლის სტრუქტურა მალე მოგეჩვენება ვიწრო. მე ამას უფრო მიზანმიმართულ მხატვრულ არჩევანად ვხედავ, ვიდრე პრობლემად, მაგრამ ყველა მოთამაშისთვის ასეთი ტემპი მისაღები არ იქნება.

სხვა სათავგადასავლო თამაშებთან შედარებით, აქ ნაკლებად უნდა ელოდო მუდმივ მოქმედებას. ჩვეულებრივი საშინელებათა თამაში შეიძლება უფრო პირდაპირ გეუბნებოდეს, სად წახვიდე, რა აიღო ან რომელ მტერს შეებრძოლო. Obelisk-ის მსგავსი ანალოგური მიდგომა კი მოთამაშეს მეტ სივრცეს უტოვებს ინტერპრეტაციისთვის. ეს კარგია მათთვის, ვისაც გამოცნობა და გარემოს წაკითხვა მოსწონს, მაგრამ შეიძლება გამაღიზიანებელი იყოს მათთვის, ვინც მკაფიო მინიშნებებსა და სწრაფ პროგრესს ეძებს.

Այդ տարբերությունն արժե հաշվի առնել, եթե საშინელებათა თამაშებში հիմնականად ბრძოლით կամ თავსატეხების სწრაფ լուծմամբ ერთობი. Obelisk-ს უფრო უხდება ნელი დაკვირვება და გაურკვევლობის ატანა, ვიდრე ეკრანზე მუდმივად ახალი დავალების გამოჩენის მოლოდინი. ამიტომ, როცა დრო ცოტა გაქვს და გინდა მაშინვე გასაგები მიზანი, უფრო პირდაპირი, მოქმედებაზე ორიენტირებული სათავგადასავლო თამაში ალბათ უკეთ დაგაკმაყოფილებს. აქ კი ინტერესს ის ინარჩუნებს, რომ გარემო ბოლომდე მარტივად წასაკითხი არ ხდება.

მობილური ფორმატი კიდევ ერთ კომპრომისს ქმნის. ტელეფონზე თამაში მოსახერხებელია, რადგან ცალკე კონსოლი ან ძლიერი კომპიუტერი არ გჭირდება, მაგრამ პატარა ეკრანი VHS-დამახინჯების აღქმას ცვლის. ზოგჯერ ეს ეფექტი უფრო ინტიმურ და შემაწუხებელ გამოცდილებას იძლევა, ზოგჯერ კი უბრალოდ ართულებს დეტალების დანახვას. ამიტომ იმავე თამაშს სხვადასხვა მოწყობილობაზე განსხვავებული ხასიათი შეიძლება ჰქონდეს.

ასაკობრივი შეფასება 7+ იმას არ ნიშნავს, რომ გამოცდილება ყველა ბავშვისთვის ავტომატურად შესაფერისია. კონკრეტული ბავშვის მგრძნობელობა საშინელებათა თემებისადმი უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე მხოლოდ ასაკის ნიშანი. მე მშობელს ვურჩევდი, პირველ რიგში თავად ენახა თამაშის რამდენიმე წუთი და შემდეგ გადაეწყვიტა, შეეფერება თუ არა ბავშვს. განსაკუთრებით გასათვალისწინებელია სიბნელე, დაძაბული ხმა და გაურკვეველი საფრთხის მოლოდინი.

აპში არსებული შესყიდვებიც გასათვალისწინებელი საკითხია. თამაში უფასოდ იწყება, მაგრამ დამატებითი საქონლისთვის ცალკე თანხაა მითითებული. თუ ტელეფონს ბავშვი იყენებს, შეძენების კონტროლი პრაქტიკული აუცილებლობა ხდება. მე არ დავიწყებდი არაფრის ყიდვას მანამ, სანამ არ გავიგებდი, რეალურად აუმჯობესებს თუ არა ეს კონკრეტული ნივთი ჩემს გამოცდილებას, რადგან ატმოსფერული თამაშის მთავარი ღირებულება მაინც გარემოსა და მოლოდინშია, არა ავტომატურად შეძენილ დამატებაში.

რაც შეეხება შეძენებს, თითოეული საქონლის მითითებული ფასი 9,00 ₾-ია, მაგრამ ეს თავისთავად არ ნიშნავს, რომ მათ გარეშე თამაში აუცილებლად არასრული იქნება. მე ჯერ უფასო ნაწილით შევაფასებდი, რამდენად მომწონს სახლის განწყობა და მისი ტემპი, შემდეგ კი მხოლოდ կոնկրետ ინტერესի შემთხვევაში გავითვალისწინებდი հավելյալ ծախսը։ Սա թույլ է տալիս վճարման որոշումը չկապել սարսափի պահի կամ անհամբերության հետ. եթե խաղի հիմնական ձգողականությունը հենց մթնոլորտն է, նախ պետք է համոզվել, որ այդ մթնոլորտը քեզ համար աշխատում է:

ვის მოუტანს ყველაზე მეტ სიამოვნებას

Obelisk ყველაზე მეტად მოეწონება მოთამაშეს, რომელსაც მოსწონს ანალოგური საშინელება, ძველი ვიდეოჩანაწერის მსგავსი გამოსახულება და ნელა დაგროვილი დაძაბულობა. განსაკუთრებით კარგი არჩევანია მათთვის, ვინც თამაშში არ ეძებს მხოლოდ გამარჯვებას და მზად არის, გარკვეული დრო გარემოს დაკვირვებას დაუთმოს. თუ შენთვის საინტერესოა კითხვა — „რა შეიცვალა ამ ოთახში?“ — და არა მხოლოდ „რამდენი მტერი დავამარცხე?“, ეს თამაში შენს გემოვნებასთან ახლოს იქნება.

ის ასევე გამოდგება მოკლე სესიების მოყვარულებისთვის. ხუთი ღამის კონცეფცია თამაშს ბუნებრივ გაჩერების წერტილებს აძლევს, ამიტომ არ არის აუცილებელი ერთ ჯერზე დიდი დროის გამოყოფა. ჩემი პრაქტიკული რეკომენდაციაა, ყოველი სესიის ბოლოს გონებაში გაიმეორო, რა შენიშნე და სად იყავი. ეს პატარა ჩვევა შემდეგ დაბრუნებას ამარტივებს და უფანჯრო სივრცის დაბნეულობას უფრო მართვადს ხდის.

სხვა არჩევანი უკეთესი იქნება მათთვის, ვისაც სურს სწრაფი საბრძოლო სისტემა, ღია გარემო ან მკაფიოდ გაწერილი სიუჟეტი. Obelisk-ის ხიბლი სწორედ იმაშია, რომ ყველაფერს პირდაპირ არ გაჩვენებს. თუ ამგვარი გაურკვევლობა შენთვის საინტერესო გამოწვევა არ არის, თამაში შეიძლება ნელა და ზედმეტად ბუნდოვნად მოგეჩვენოს. ასეთ შემთხვევაში უფრო მოქმედებაზე ორიენტირებული სათავგადასავლო თამაში უკეთ დააკმაყოფილებს შენს მოლოდინს.

თამაშის პოპულარობა უკვე შესამჩნევია: მას 500 ათასზე მეტი ინსტალაცია აქვს და საშუალო შეფასება 4,6-ს აღწევს დაახლოებით 5,9 ათასი შეფასებიდან. ეს მიანიშნებს, რომ მისი კონკრეტული სტილი ბევრ მოთამაშეს მოეწონა, თუმცა მაღალი შეფასება მაინც ვერ შეცვლის პირად გემოვნებას. მე ამ რიცხვებს ვუყურებდი როგორც მიზეზს, რომ თამაში გამომეცადა, მაგრამ საბოლოო გადაწყვეტილებას ვიზუალური სტილი და ტემპი განსაზღვრავდა.

ეს შეფასებები შეიძლება პირველ ცდაზე გამხნევებელი იყოს, მაგრამ მე მათ საბოლოო არჩევანის შემცვლელად არ მივიღებდი. თუ VHS-დამახინჯებული გამოსახულება თვალს გღლის ან გაურკვეველი მიზანი გაღიზიანებს, ბევრი დადებითი შეფასებაც ვერ შეცვლის შენს პირად რეაქციას. პირიქით, თუ ასეთი სტილი გიზიდავს, უფასოდ დაწყება საკმარისი მიზეზია, რომ თავად შეამოწმო, როგორ მუშაობს შენს ტელეფონზე და შენთვის მისაღებ ხმის დონეზე.

პროგრესის საბოლოო ფასი

Obelisk წარმატებულია მაშინ, როცა მოთამაშე მის მთავარ იდეას იღებს: ხუთი ღამე, ჩაკეტილი სახლი, ობელისკის ირგვლივ შექმნილი უცნაური ატმოსფერო და VHS-ჩანაწერის მსგავსი ვიზუალური არასტაბილურობა. მისი საუკეთესო მომენტები მოდის არა მუდმივი მოქმედებიდან, არამედ იმ წამიდან, როცა დარწმუნებული აღარ ხარ, მართლა შეიცვალა თუ არა ოთახი ან უბრალოდ ეკრანმა მოგატყუა.

მე მას ვურჩევდი მათ, ვისაც მოკლე, დაძაბული და ატმოსფერული საშინელება მოსწონს. უფასოდ დაწყება ამ არჩევანს მარტივს ხდის, Android-ის მინიმალური მოთხოვნა კი ბევრ მომხმარებელს აძლევს ცდის შესაძლებლობას. ამასთან, არ უნდა დაგვავიწყდეს VHS-ვიზუალის შეზღუდვები, ნელი ტემპი და აპში არსებული ფასიანი საქონელი. თუ ამ პირობებს წინასწარ შეეგუები, Obelisk შეიძლება სასიამოვნოდ შემაწუხებელი აღმოჩნდეს — ისეთი თამაში, რომლის დასრულების შემდეგაც სახლში ჩვეული ხმები ცოტა ხნით უჩვეულოდ მოგეჩვენება.